Η δεκαετία του ’60 ήταν η χρυσή δεκαετία για τον Σκορπιό. Μια ευτυχισμένη περίοδος που σημαδεύτηκε από περισσότερες νίκες και ρεκόρ όσο καμία άλλη και κατά την οποία το «Abarth» αποτέλεσε καθημερινό σημείο αναφοράς για τις επιδόσεις, τις τροποποιήσεις, τις αναβαθμίσεις και το πνεύμα νίκης που κατείχε.Σε αυτά τα χρόνια υπήρχαν εκφράσεις όπως «Τι είναι αυτό; Ένας λαγός; Όχι, ένας λαγός Abarth» ή «Φτιάξε μου ένα καφέ με κάτι δυνατό, έναν καφέ Abarth» κτλ.
Επιδόσεις, ισχύς και νίκες
Από το 850 Abarth στο Simca, από το corso Marche στη διεθνή ανταγωνιστική αγορά
Το Corso Marche 38, η διεύθυνση του μύθουΤο 1958 ήταν μια σημαντική χρονιά για την Abarth, τόσο σε νίκες όσο και στο συνεχώς αυξανόμενο κύρος και αναγνώριση, η οποία έκλεισε με μια μεγάλη διοικητική αλλαγή: την μετεγκατάσταση του εργοστασίου στα καινούργια κεντρικά γραφεία στο Corso Marche 38, στο Τορίνο. Μια διεύθυνση που θα γινόταν ιστορική γιατί σε εκείνο το σημείο χτίστηκε ο μύθος της Abarth: μοντέλα που αργότερα θα κατακτούσαν τον κόσμο των αγώνων, αγωνιστικά αυτοκίνητα, που θα εισχωρούσαν στη συλλογική φαντασία του κόσμου, θα δημιουργούνταν στο Corso Marche.
1959 – 1960 εντός και εκτός πίστας
Τα αυτοκίνητα της Abarth και ιδιαίτερα το 750 GT, έχοντας την υποστήριξη από το συμβόλαιο με την Fiat, το 1959 σάρωσαν κυριολεκτικά όλους τους αγώνες που έλαβαν μέρος. Από τον αγώνα του Sestriere μέχρι το Belmonte Cup, από τις 12 ώρες του Sebring (όπου πρωτοξεκίνησε η ομάδα Roosevelt) σε έναν επικό αγώνα υπό βροχή, μέχρι τον αγώνα των 100 μιλίων στην Daytona.
Το εμπορικό σήμα του Scorpion άρχισε να γίνεται γνωστό και στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ομάδα Roosevelt, μέτρησε 17 νίκες με οδηγό τον Paul Richards.
Την επόμενη χρονιά μπήκε σε εφαρμογή ένα καινοτόμο σχέδιο: η πρώτη μηχανή του ενός λίτρου προήλθε από το Fiat 600 σύστημα διπλών εκκεντροφόρων, ικανό να φτάσει 108 ίππους στις 8.000 στρ/λεπτό. Σημείωσε 12 παγκόσμια ρεκόρ στη Monza την 1η Οκτωβρίου 1960 με αμάξωμα που κατασκεύασε ο Pininfarina.
Η ανάπτυξη του αγωνιστικού τομέα συνοδεύτηκε φυσικά από την παραγωγή κομψών αυτοκινήτων όπως το διθέσιο Riviera ή το Scorpion κουπέ με κινητήρες των 750 και 850, αμαξώματα κατασκευασμένα από τον Allemano και σχεδιασμένα από τον Giovanni Michelotti. Τα 2200 διθέσια αυτοκίνητα Allemano Abarth κουπέ και Spider σημείωσαν πρωτοφανή επιτυχία στην Έκθεση Αυτοκινήτου του Τορίνο το 1960.
Κάντε χώρο για την βασίλισσα: το 850 Abarth
Ωστόσο η πραγματική επιτυχία ήρθε αμέσως μετά. Το 1961 παρουσιάστηκε το Fiat Abarth 850. Ένα αυτοκίνητο που θα καθιέρωνε την εταιρεία στο βιομηχανικό και διαφημιστικό τομέα και θα προκαλούσε κάτι που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως κοινωνικό φαινόμενο.
Το καινούργιο αυτοκίνητο σημείωσε την πρώτη του επιτυχία στον αγώνα 24 ωρών του Le Mans, τον Ιούνιο του 1961.
Το 850 TC «Nurbrurging»
Την ίδια χρονιά, η Abarth κέρδισε επίσης πολλούς άλλους αγώνες μεταξύ αυτών, ο αγώνας 500 χλμ του Nurbrurging όπου ο σκορπιός κέρδισε τις τρεις πρώτες θέσεις στην κατηγορία Turismo και τις δυο πρώτες στην κατηγορία Gran Turismo: ένα κατόρθωμα που προκάλεσε τόσο μεγάλη αίσθηση, που το μοντέλο 850 TC «Turismo Competizione» ονομάστηκε «Nurburging».
Το 1961, το εμπορικό σήμα της Abarth έκοψε πρώτο το νήμα τερματισμού πριν από όλους τους ανταγωνιστές του (που σε αρκετές περιπτώσεις ήταν άλλα αυτοκίνητα της Abarth) σε 122 αγώνες.
Συνεργασία με τη Simca
Στις επόμενες χρονιές, οι νίκες συνεχίστηκαν με φρενήρη ρυθμό, ενώ η παραγωγή των βελτιωμένων αυτοκινήτων της ανανεωμένης Abarth ενισχύθηκε με συνεργασίες υψηλού κύρους με άλλες διεθνείς εταιρείες, όπως η Simca.
Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας ήταν το Simca 1000, που παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού προκαλώντας μεγάλο θαυμασμό και παρέμεινε στην παραγωγή μέχρι το 1978, και το Simca 1300 που είχε τον κινητήρα 1000 κ.εκ. με το καθιερωμένο σήμερα σύστημα "διπλών εκκεντροφόρων".
Ο Σκορπιός κυριαρχεί στο Sebring
Αλλά η Abarth συνέχιζε να δημιουργεί το μύθο της στην πίστα.
Τα αυτοκίνητα του σκορπιού δεν κέρδιζαν απλώς, εξουδετέρωναν τους αντιπάλους τους, απελευθερώνοντας μια δύναμη πέρα από τις δυνατότητες των ανταγωνιστών τους. Η 23η Μαρτίου 1962 ήταν μια άλλη ημέρα μεγάλης σπουδαιότητας για τον κατάλογο νικών της Abarth: ο αγώνας των 3 ωρών στο Sebring στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες υπήρχαν πολλοί κορυφαίοι οδηγοί οι οποίοι θα έπαιρναν μέρος στον αγώνα 12 ωρών της επόμενης ημέρας. Ο σπουδαίος Άγγλος οδηγός Stirling Moss που οδηγούσε ένα Austin Healey «Sprite», πήρε αμέσως το προβάδισμα σε ένα μονοπάτι που είχε γίνει βάλτος την προηγούμενη ημέρα εξαιτίας ενός τυφώνα. Συνέχισε να προηγείται ώσπου στράγγισαν τα νερά από το μονοπάτι, πέντε λεπτά μετά το τέλος του αγώνα. Εκείνη τη στιγμή, ο Abarth έβαλε μπροστά τις μηχανές. Η ισχύς που απελευθέρωσε ήταν εντυπωσιακή και ο πρώτος που είδε την καρό σημαία τερματισμού ήταν ο Bruce McLaren που οδηγούσε ένα Fiat Abarth 1000 Bialbero ακολουθούμενος από τον Walt Hansgen με το ίδιο αυτοκίνητο, τον Moss και τέλος, από άλλους δυο οδηγούς της Abarth, τον Alfonso Thiele και τον Mauro Bianchi. Τέσσερα αυτοκίνητα στις πρώτες πέντε θέσεις. Ενθουσιασμένος από αυτόν το θρίαμβο, ο Abarth πήγε την επόμενη ημέρα στην εκκίνηση του αγώνα των 12 ωρών σημειώνοντας μια σημαντική νίκη στην κατηγορία των αυτοκινήτων μέχρι 1150 κυβικά με οδηγούς τους Alfonso Thiele και Jean Guichet στο τιμόνι ενός μοναδικού συστήματος διπλών εκκεντροφόρων.
Το παράδοξο: η ιστορική αναμέτρηση μεταξύ των Abarth
Στο τέλος, φαινόταν πως μόνο η Abarth συμμετείχε χωρίς ανταγωνισμό στους περισσότερους αγώνες.
Οι συνεχείς νίκες δημιούργησαν ένα κλίμα έντασης μεταξύ των οδηγών που κατέληξαν σε παράδοξες καταστάσεις. Όπως για παράδειγμα στη δωδέκατη διαδρομή στην Garda, πάλι το 1962, όπου μόλις αποχώρησε το μοναδικό ανταγωνιστικό αυτοκίνητο, ο αγώνας κρίθηκε μεταξύ αυτοκινήτων της Abarth.
Μια οικογενειακή υπόθεση στην οποία ο Carlo Abarth συμβούλευσε τους οδηγούς του να δείξουν φίλαθλο πνεύμα και να παλέψουν για την νίκη μόνο στους τελευταίους γύρους. Υπερίσχυσε ωστόσο το ανταγωνιστικό πνεύμα: μετά την εκκίνηση, όλοι οι οδηγοί έφυγαν μπροστά πέφτοντας ο ένας πάνω στην πόρτα του άλλου και καταστρέφοντας τα αυτοκίνητά τους. O Abarth απείλησε να αποσύρει όλα τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, αλλά τελικά υποχώρησε χάρη στον ενθουσιαμό που έδειχνε για την αδιαμφισβήτητη υπεροχή των «δημιουργημάτων του».
Καινούργια αυτοκίνητα και καινούργιες προκλήσεις
Ξεκίνημα για κατάκτηση καινούργιων φιλόδοξων επιτευγμάτων
Το 595SS και το Abarth 1600 OT
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ολοκληρώθηκε η ιταλική οικονομική άνθηση και η παγίωση των επιτευγμάτων των προηγούμενων ετών. Η αγορά αυτοκινήτου βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη και σε κλίμα γενικής ευφορίας, ο Abarth συνέχισε να κοιτάει προς το μέλλον, πάντα σε επιφυλακή για καινούργιες προκλήσεις.
Το 1964 παρουσιάστηκαν στην αγορά το 595 SS, μια καινούργια έκδοση του Fiat 500, δημιουργώντας αίσθηση στους αθλητικούς κύκλους για τη μέγιστη δύναμη του κινητήρα (32 ίππους στις 5.000 στρ/λεπτό) και καινούργιες εκδόσεις του 850 και πιο συγκεκριμένα το Fiat Abarth 1600 ΟΤ, «Omologata Turismo». Το τελευταίο ήταν ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο με εξαρτήματα από αυτοκίνητο παραγωγής το οποίο ονομαζόταν "το τέρας" χάρη στα ιδιαίτερα επιθετικά μηχανολογικά χαρακτηριστικά του.
Ο Σκορπιός τα κερδίζει όλα
Εν τω μεταξύ, οι νίκες συνεχίζονταν. Το 1964 είχε κάθε Κυριακή αγώνα όπου το Fiat Abarth 1000 ερχόταν πάντα πρώτο στις κατηγορίες Turing μέχρι 1300 κυβικά και το Abarth Simca 1300 GT στα 1300 κυβικά στην κατηγορία Grand Touring. 741 νίκες, οι περισσότερες από αυτές ανήκουν στο Fiat Abarth, το Fiat Simca, σε πρωτότυπα και μονοθέσια.
Ο Abarth είχε γίνει πλέον μύθος σε όλο τον κόσμο. Τα αυτοκίνητα από το Τορίνο ήταν διάσημα παντού: από την Ευρώπη στις Ηνωμένες Πολιτείες, από την Λατινική Αμερική στην Ασία και την Αφρική. Ο ευδιάκριτος ήχος των αγωνιστικών αυτοκινήτων Abarth ήταν συνδεδεμένος με μια εξαιρετική δύναμη που μπορούσε να νικήσει κάθε αντίπαλο.
Το εργοστάσιο στο Corso Marche διεκδίκησε επίσης το Παγκόσμιο πρωτάθλημα κατασκευαστών Division 1 ενώ πήρε την τρίτη θέση στο Division 2 μετά από την Porsche και την Alfa Romeo.
Η μεγάλη αύξηση ενδιαφέροντος για την Abarth, οδήγησε σε μια σειρά σύναψης κοινοπραξιών όπως για παράδειγμα με τη Lufthansa, τον γερμανικό αερομεταφορέα, που χρηματοδότησε μια μηχανή πρωτοτύπου που μπορούσε εύκολα να φτάσει τα 250 χλμ/ώρα.
Ασταμάτητο
Αμέτρητες νίκες, δύσκολες σχέσεις με τους οδηγούς αγώνων και τους αντιπάλους και η επιστροφή του Carlo στην πίστα
Αποχώρηση οδηγών
Το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60 ήταν μια περίοδος οικονομικής και κοινωνικής αναταραχής, αλλά το Scorpion συνέχισε ανεπηρέαστα την αποστολή του: να νικήσει και να αφήσει τους αντιπάλους πολύ πίσω. Παρά τον αυξανόμενο ανταγωνισμό από άλλες φημισμένες μάρκες, από την Porsche στην BMW, από την Morris Cooper στην Alfa Romeo και ακόμη και στην Ferrari, μέχρι το τέλος του 1965, ο αριθμός των νικών στην χρονιά έφτασε τις 900.
Τέτοιου είδους επιμελής αγωνιστική δραστηριότητα οδήγησε σε μια σταδιακή αποχώρηση των οδηγών με κύριο λόγο το κόστος των αυτοκινήτων και τα υψηλά κόστη προετοιμασίας, ρύθμισης και συντήρησης που περιλαμβάνει η συμμετοχή σε αγώνες. Για παράδειγμα το Fiat Abarth 850 TC Corsa που το Μάιο του 1965 κόστιζε 1.525.000 λιρέτες, ενώ έξι μήνες αργότερα, η τιμή του αυξήθηκε στις 2.340.000 λιρέτες μετά από απόφαση της εταιρείας να εφαρμόσει στα μοντέλα μαζικής παραγωγής τις ίδιες αλλαγές και τεχνικές βελτιώσεις με τα επίσημα αγωνιστικά. Αυτή η απόφαση θα ερχόταν αντιμέτωπη με παράπονα από ιδιοκτήτες αυτοκινήτων που αισθάνθηκαν αδικημένοι εις βάρος των αγωνιστικών αυτοκινήτων της εταιρείας. Ως αποτέλεσμα, πολλοί συμμετέχοντες απομακρύνθηκαν.
Η επιστροφή του Carlo Abarth στην πίστα
Το 1965, o Carlo Abarth επιστρέφει στην πίστα ίσως μετά από ένα ξέσπασμα περηφάνειας.
Άλλη μια σημαντική ημερομηνία στην ιστορία αυτού του λάτρη της περιπέτειας που είχε μεγάλο πάθος για προκλήσεις και προσπαθούσε να ξεπερνά συνεχώς τα όριά του, ήταν στις 20 Οκτωβρίου 1965.
Σε ηλικία 57 ετών ήρθε στην πίστα της Monza για να σπάσει το ρεκόρ επιτάχυνσης των 40χλμ και των 500 μέτρων οδηγώντας ένα μονοθέσιο αυτοκίνητο τύπου G.
Έπρεπε να χάσει περίπου 30 κιλά για να χωρέσει στη θέση του οδηγου.
Την επόμενη μέρα, έσπασε το ρεκόρ επιτάχυνσης με ένα μονοθέσιο αυτοκίνητο τύπου Ε. Παραλίγο να πάθει ένα ατύχημα με τραγικές συνέπειες: μετά τον τελευταίο γύρο μπροστά από τα πιτ, σκέφτηκε να δοκιμάσει ξανά αλλά το πόδι του πιάστηκε κάτω από τα πεντάλ και το αμάξι πρόσκρουσε με μεγάλη ταχύτητα πάνω στον τοίχο των πιτς. Ο Abarth βγήκε μόνο με λίγες γρατσουνιές στο πρόσωπό του, αλλά αυτό μας λέει πολλά για τον παράτολμο και σθεναρό χαρακτήρα του.
Νίκες στα τέλη της δεκαετίας του ‘60
Η τελευταία περίοδος της δεκαετίας του ’60 ήταν ακόμη μια ευτυχισμένη περίοδος για τον Σκορπιό.
Οι νίκες έρχονταν η μία μετά την άλλη ως συνήθως, παρά τις συνεχείς απόπειρες των διοργανωτών και των διεθνών αυτοκινητιστικών συνδέσμων να εμποδίσουν μια εταιρεία που είχε γίνει ως τότε τόσο επιτυχημένη σε σημείο να γελιοποιεί τους αντιπάλους της.
Μέχρι το 1967 είχε 800 νίκες.
Αυτοκίνητα που νικούσαν στα τέλη της δεκαετίας του '60
Τα αυτοκίνητα που οδήγησαν την Abarth στο υψηλότερο σημείο του βάθρου, ήταν μοντέλα όπως το 1000 Berlina, το Fiat 1300 OT, το Fiat 1000 SP και το Fiat 2000 Sport Spider. Τα οδηγούσαν οδηγοί αγώνων όπως o Ab Goedemans (που δυστυχώς πέθανε σε έναν αγώνα), ο Johannes Ortner, ο Toine Hezemans, ο Jonathan Williams και ο νέος και πολλά υποσχόμενος Arturo Merzario.
Fiat Abarth 1000 saloon
Ανάμεσα στα αυτοκίνητα που νικούσαν εκείνη την περίοδο το Fiat Abarth 1000 saloon οδηγούσε ο Gustav Dieter Edelhof, που κέρδισε στην κατηγορία Touring μέχρι 1000 κυβικά στις 3η Σεμτεμβρίου 1967 στον αγώνα Nurburgring 500 χλμ της Γερμανίας.
Fiat 2000 Sport Spider
Το 1967, από το σχέδιο SE04 για την «1000 SP Barchetta» με σωληνωτό πλαίσιο προέκυψε το Fiat Abarth 2000 Sport Spider.
Είχε τετρακύλινδρο κινητήρα που προεξείχε από τον πίσω άξονα και 4 βαλβίδες ανά κύλινδρο (240 ίππους στις 7800 στρ/λεπτό). Εξωτερικά, το μεγάλο περιμετρικό παρμπρίζ αφαιρέθηκε επιτρέποντας στο αυτοκίνητο να πάρει μέρος σε αγώνες του Group 7, δηλαδή αγώνες για διθέσια αγωνιστικά αυτοκίνητα.
Το 1969 έπρεπε να παραχθούν 25 μοντέλα (στην φωτογραφία) που θα επιλέγονταν για να πάρουν έγκριση για το Group 4. Τελικά, κατασκευάστηκαν συνολικά περισσότερα από 50 με τετρακύλινδρο 16βάλβιδο κινητήρα 1946 κ.εκ.
Πηγή: http://www.abarth-racing.gr/
