Ποια η λογική να σκληραίνουμε και να χαμηλώνουμε υπερβολικά ένα αμάξι για χρήση σε ελληνικούς δρόμους και όχι πίστες;
Είναι γνωστό από τη φυσική και τη μηχανική πως όταν έχουμε μία σκληρή ανάρτηση η οποία "δουλεύει" σε δρόμο με πολλές ανωμαλίες, όπως οι τυπικοί ελληνικοί, τότε το ελαστικό δυσκολεύεται να ακολουθήσει το ανάγλυφο της ασφάλτου, παρουσιάζει μειωμένη ή καθυστερημένη πρόσφυση και μεταφορά βάρους στον κάθετο άξονα με αποτέλεσμα το κράτημα, αλλά κυρίως το φρενάρισμα, να γίνονται χειρότερα και όχι καλύτερα.
Το όποιο θεωρητικό πλεονέκτημα έχουμε, με την αρχή της μεταφοράς βάρους και του χαμηλού κέντρου βάρους, στην πράξη πάει... περίπατο.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με υπερβολές σε δίσκους και δαγκάνες. Αν βάλεις φρενάρες σε ένα αμάξι με όχι αντίστοιχο βάρος, αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα μία "βουτιά" της μούρης του αυτοκινήτου, απότομη μεταφορά βάρους μπροστά και ελάφρωμα πίσω, με αποτέλεσμα το αμάξι να φρενάρει με 2 αντί 4 τροχούς, πράγμα επικίνδυνο ειδικά σε φρενάρισμα σε στροφή. Για να μην συζητήσουμε και τη μεγαλύτερη αδράνεια των πολύ μεγάλων δίσκων, πράγμα επικίνδυνο σε απότομα μικροφρεναρίσματα μέσα στην πόλη.
